#4. Mapa Europy z 1877 roku #5. 1882 rok #6. Pierwsza Wojna Światowa - 1915 rok #7. Niemiecka mapa, 1914 rok #8. Lata 1914 - 1919 #9. Europa w 1914 roku #10. Hiszpańska wersja mapy powyżej i zmiany jakie zaszły w Europie przez rok #11. Niemiecka mapa, 1914 rok #12. Angielska mapa, 1914 r. ("Zabić orła") #13. Niemiecka mapa, 1914 rok Japonię i Wielką Brytanię łączył sojusz zawarty jeszcze przed wojną rosyjsko-japońską, toteż w 1914 roku oba państwa szybko porozumiały się co do współpracy. 14 sierpnia 1914 roku Japonia przedstawiła Niemcom ultimatum, żądając opuszczenia przez niemieckie okręty chińskich i japońskich wód oraz przekazania jej bazy w W latach 1925–1926 był ministrem spraw wojskowych, pomógł przygotować przewrót majowy. Polityk socjalistyczny i ludowy. 20 grudnia 1922 roku został prezydentem Rzeczypospolitej. Naczelnik państwa, marszałek, jeden z działczy PPS. Dowódca I Brygady Legionów w latach 1914–1916. Flagi państw świata w 1914 roku! Czy znasz flagi państw w 1914 roku? Quiz wykonany przez Levisek27. Profil. Quizy. Subskrybuj? Oceń: Ostatnio zaktualizowany: 11 lipiec, 2020. Jeszcze nie spróbowałeś rozwiązać tego quizu. 23 sierpnia 1914 roku do wojny przystąpiła też Japonia poprzez zaatakowanie niemieckich posiadłości na terenie Chin, 24 sierpnia 1914 roku zerwała ona dyplomatyczne stosunki z Austro - Węgrami, 08 października 1914 r. z Bułgarią a 12 listopada 1914 roku z Turcją. Wojna również toczyła się w niemieckich koloniach, położonych w Polska Organizacja Wojskowa - taką nazwę 22 października 1914 roku otrzymała, dotąd bezimienna, konspiracyjna organizacja niepodległościowa działająca w Królestwie Polskim. . Jesteś tutaj Reklama Mapy wg. wydarzeń. Klikać na cyfry. 1914 Wybuch I wojny światowej Oblężenie przemyśla Bitwa pod Warszawą i Iwanogrodem Bitwa pod Łodzią 1915 Bitwa gorlicka "Wielki odwrót" 1916 Ofensywa Brusiłowa 1917 Ofensywa Kiereńskiego i Operacja Albion Przewrót bolszewicki 1918 Królestwo Litwy Operacja Faustschlag, Pokój w Brześciu Rozpad Austro-Węgier Bitwa o Lwów Piłsudzki przejmuje władzę wojskową 1919 samoobrony kresowe konflikt o Cieszyn bitwa o Pińsk zajęcie Wilna powstanie Hryhorjewa ofensywa Hallera w Galicji Wschodniej ofensywa czortkowska apogeum ofensywy "Białych" 1920 Polsko-Łotewska ofensywa Polska odzyskuje dostęp do morza zdobycie Mozyrza wyprawa Kijowska sowiecka ofensywa na Białorusi Ofensywa Budionnego Ofensywa Tuchaczewskiego Bitwa Warszawska II powstanie śląskie, kontrofensywa ofensywa na Wołyniu "Bunt" Żeligowskiego zawieszenie broni 1921 pokój ryski III powstanie śląskie II pochód zimowy 1922 Włączenie Litwy Środkowej do IIRP Przyłączenie Śląska do Polski Utworzenie ZSRR 1923 Włączenie Okręgu Kłajpedy do Litwy 13743 odsłony Reklama Burzliwe losy Polski sprawiły, iż granice naszego państwa podlegały znacznym zmianom. Mając na uwadze ogrom dorobku historii w przedmiocie dziejów naszego narodu, Autor przedstawi jedynie zarys najważniejszych jego zdaniem wydarzeń w historii Polski, które w zasadniczy sposób wpływały na przebieg i charakter granic. W świetle nowych badań wskazuj się, że powstanie państwa polskiego zapoczątkowały głębokie przemiany kulturowe na Terenin Wysoczyzny Gnieźnieńskiej na przełomie IX i X w. Kojarzona w literaturze przedmiotu z powstaniem pierwotnego państwa polskiego wspólnota polan która ukształtowała się dopiero na przełomie IX i X w. Momentem przełomowym w kształtowaniu się państwa polskiego była konsolidacja mieszkającej tam społeczności na skutek zagrożeń, wywołanych wybuchem wielkiego powstania Słowian połabskich w latach 936-940[1]. Rys. 1. Granice początków państwowości Polskiej około 940 roku. / Źródło: T. Jasiński, Początki Polski w nowym świetle, NAUKA 4/2007, Polska Akademia Nauk, Poznań 2007, s. 16. Jednym z najważniejszych wydarzeń , które stanowiło zasadniczy krok na drodze ku powstaniu państwa polskiego, było objęcie władzy nad plemieniem Polan przez ród Piastów. Nastąpiło to prawdopodobnie w drugiej połowie IX wieku. Wówczas główny ośrodek państwa Polan stanowiło Gniezno. Pierwszym historycznym władcą piastowskim był natomiast książę Mieszko I. Mieszko objął rządy w państwie Polan przed 963 i panował do 992. W 965 zawarł on sojusz z księciem chrześcijańskich już wówczas Czech, Bolesławem I Srogim i poślubił jego córkę Dobrawę. Najważniejszym efektem tego aliansu było przyjęcie przez Mieszka w 966 chrztu za pośrednictwem Czech i przyjęcie religii chrześcijańskiej. Pozwoliło to na udział naszego młodego państwa w kręgu cywilizacji zachodniej, co do dziś stanowi istotny komponent tożsamości narodowej Polaków. Za Mieszka I zaczęły kształtować się umowne granice państwa, lecz były one bardzo ?płynne? i umowne[2]. Rys. 2. Granice Polski za pierwszych Piastów (X-XI WIEK). / Źródło: dostęp: Pierwszym królem Polski stał się syn Mieszka I, Bolesław. Jako nowy władca Polski uzyskał w 1025 roku tytuł królewski. Od końca XIII wieku na tron polski często wybierano władców krajów sąsiednich. W 1569, po wygaśnięciu trwającej od 1386 unii dynastycznej z Litwą, oba kraje zdecydowały się na unię realną. Wówczas państwo Polski zaczęto określać mianem Rzeczypospolita. Od zawarci unii każdy nowo koronowany król Polski zostawał władcą Litwy z urzędu i nigdy nie był podnoszony na Wielkie Księstwo Litewskie[3]. Jeśli nie brać pod uwagę Carstwa Rosyjskiego, I Rzeczypospolita była wówczas największym państwem leżącym na kontynencie europejskim[4]. W 1618 osiągnęło maksymalny zasięg terytorialny wynoszący do 990 000 km? co stanowiło największą w dziejach Polski rozpiętość granic[5]. Rys. 3. Granice Rzeczypospolitej Szlacheckiej (Obojga Narodów) w XVII wieku. / Źródło: dostęp: W XV i XVI wieku Rzeczypospolita Obojga Narodów dzięki wszechstronnemu rozwojowi gospodarczemu i kulturalnemu oraz sile wojskowej zapewniła skutecznie bezpieczeństwo wewnątrz jej granic. Potęga Polski klasycznej zdołała również do pokonać największe wówczas zagrożenie bezpieczeństwa dla narodowego ? państwo krzyżackie oraz skutecznie powstrzymać ekspansję państwa moskiewskiego, budząc tym samym podziw i szacunek w całej Europie[6]. Upadek potęgi państwowości Polskiej przyniósł XVIII wiek, gdy Rzeczpospolita wpadła w orbitę wpływów rosyjskich, a następnie została zlikwidowana na skutek trzech rozbiorów w 1772, 1793 i 1795 roku. Wybieranie wówczas królów saskich przy współudziale Rosji w połączeniu z upadkiem centralnego prawodawstwa i skarbu państwa oraz szkodliwymi dla państwa działaniami szlachty i arystokracji, przyczyniło się finalnie do całkowitego upadku Rzeczypospolitej[7]. W 1772 roku Imperium Rosyjskie, Królestwo Prus i Austria urzeczywistniły I rozbiór części terytorium Polski, który został następnie zatwierdzony przez szlachtę na Sejmie Rozbiorowym. 20 lat później, w trakcie II i III rozbioru (1793, 1795) dokonano całkowitego podziału kraju[8]. Rys. 4. Granice Polski i państw dokonujących aneksji w okresie rozbiorów. Źródło: dostęp: Pomijając ważniejsze zrywy niepodległościowe w okresie zaborów, istotnym wydarzeniem w dziejach Polski, które diametralnie zmieniło oblicze nie istniejących w praktyce przez 123 lata granic było uzyskanie niepodległości i utworzenie II Rzeczypospolitej. Za jej symboliczny początek uznaje się 11 listopada 1918, kiedy to władzę wojskową w Warszawie objął pierwszy Józef Piłsudski[9]. W wyniku jego działań wojska niemieckie wycofały się z miasta, zaś 22 listopada przyjął on dla siebie tytuł Tymczasowego Naczelnika Państwa[10]. Po zakończeniu I wojny światowej zwycięskie państwa Ententy zaaprobowały plan utworzenia niepodległego państwa polskiego. Rys. 5. Granice II Rzeczypospolitej do 1939 roku. / Źródło: dostęp: Kształtowanie granic II RP było procesem długotrwałym i burzliwym, obfitującym w konflikty z sąsiadami. Poza ziemiami centralnej Polski, o wszystkie pozostałe ? kresy zachodnie, wschodnie, północne i południowe trwały zacięte konflikty ? dyplomatyczne i militarne z sąsiadami. Granice II Rzeczypospolitej ustalono w wyniku wielu porozumień traktatowych. Zalicza się do nich: traktat wersalski, traktat w Saint Germain, traktat ryski, traktat w Trianon oraz rozstrzygnięcia międzysojuszniczej Rady Ambasadorów[11]. W 1921 w następstwie traktatu wersalskiego, wyników plebiscytu, a także trzech powstań śląskich do Polski przyłączona została wschodnia część terytorium plebiscytowego na Górnym Śląsku[12]. Najdłużej kształtowała się wschodnia granica II RP, która została zatwierdzona przez Radę Ambasadorów 15 marca 1923 co było częściowym wynikiem wygranej wojny polsko-bolszewickiej. Specyficznym tworem w granicach II RP było utworzone 15 listopada 1920 na mocy ustaleń traktatu pokojowego zawartego w Wersalu 28 czerwca 1919. Obejmowało miasto Gdańsk i najbliższą okolicę. Pozostawało pod zarządem Komisarza Ligi Narodów, miało własną konstytucję, parlament, będący organem ustawodawczym, oraz senat, reprezentujący władzę wykonawczą[13]. 1 września 1939 wojska hitlerowskich Niemiec uderzyły na Polskę, zaś 17 września 1939 Polska w zdradziecki sposób została zaatakowana została również przez Armię Czerwoną, której natarcie było skutkiem tajnego porozumienia pomiędzy III Rzeszą a ZSRR ? paktu Ribbentrop-Mołotow[14]. Porozumienie to dzieliło terytorium Polski na strefy wpływów i znosiło dotychczasowe granice państwa. Rys. 6. Strefy interesów Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich i III Rzeszy Niemieckiej na terytorium II Rzeczypospolitej zgodnie z ustaleniami radziecko-niemieckiego układu o przyjaźni i granicy z 28 września 1939 roku. / Źródło: dostęp: Po II wojnie światowej najważniejsze decyzję dotyczące granic RP odbywały się udziału przedstawicieli Polskiego rządu na konferencjach pokojowych. Pierwsza konferencja, będąca punktem zwrotnym w polityce mocarstw wobec wschodniej granicy Polski, odbyła się w Teheranie w 1943 roku. Na konferencji w Jałcie (4-11 lutego 1945 roku) rozmawiano o Polsce na siedmiu z ośmiu sesji plenarnych. Dyskusje dotyczyły trzech tematów: granic wschodnich, granic północnych i zachodnich oraz kwestii rządu polskiego. Do porozumienia w sprawie wschodnich granic doszło bez trudu. Potwierdzono nieoficjalne umowy z Teheranu i w istocie rzeczy ZSRS przypadły tereny, które zajęte zostały w 1939 roku na mocy tajnego protokołu w pakcie Ribbentrop-Mołotow. Aby jednak nie używać tej nazwy stosowano termin ?linia Curzona”. Więcej na ten temat możecie przeczytać w artykule Łukasza Łaguna. Rys. 7. Przesunięcie granic Polski w wyniku II wojny światowej. / Źródło: dostęp: Oficjalnie kwestię granic pozostawiono otwartą czekając do konferencji powojennej. Na konferencji w Poczdamie utrzymano dotychczasowe porozumienia i wszystkie kwestie omówione w Jałcie weszły w życie ustanawiając do dziś obecny kształt naszych granic[15]. W roku 1958 nastąpiła dość istotna korekta współczesnej granicy między Polską a Czechosłowacją. Obszar wymienionych terytoriów nie był równy ? Czechosłowacja otrzymała 1205,90 ha, a Polska tylko 837,46 ha, tym samym Czechosłowacja otrzymała o 368,44 ha (3,6844 km?) więcej. PRZYPISY [1] T. Jasiński, Początki Polski w nowym świetle, NAUKA 4/2007, Polska Akademia Nauk, Poznań 2007, s. 18. [2] J. Dąbrowski, R. Grodecki, S. Zachorowski, Dzieje Polski Średniowiecznej, tom 1, Wydawnictwo Platan, Kraków 1995, s. 18-23. [3] H. Samsonowicz, Historia Polski do roku 1795, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1990, s. 24-27. [4] N. Davies, Zaginione Królestwa, Wydawnictwo Znak, Warszawa 2010, s. 883. [5] U. Augustyniak, Historia Polski 1572 – 1795, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 36-37. [6] Marczak, R. Jakubczak, A. Skarbacz, K. Gąsiorek, K. Przeworski, Doświadczenia organizacji bezpieczeństwa narodowego Polski od X do XX wieku. Wnioski dla Polski w XXI wieku, AON, Warszawa 2013, s. 18. [7] Marczak, R. Jakubczak, A. Skarbacz, K. Gąsiorek, K. Przeworski, Doświadczenia organizacji bezpieczeństwa narodowego Polski? op. cit., s. 19. [8] N. Davies, Boże igrzysko. Historia Polski. Część 1. Wyd. 5. Wydawnictwo ZNAK, Kraków 2006, s. 84. [9] M. Eckert, Historia Polski 1914?1939, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1990, s. 25. [10] Dekret Józefa Piłsudskiego o najwyższej władzy reprezentacyjnej Republiki Polskiej (Dz. U. z 1918 r. Nr 17, poz. 41). [11] C. Brzoza, A. L. Sowa, Historia Polski 1918-1945, Wydawnictwo Literackie, Warszawa 2006, s. 31-43. [12] W. Roszkowski, Najnowsza historia Polski 1914?1945, Świat Książki, Warszawa, 2003. s. 37. [13] J . Zaborowski , Od Wersalu do Westerplatte, Novu m 11 (1969) 66?80; R. Bierzanek , Sprawa Gdańska w polityce wielkich mocarstw zachodnich w okresie konferencji pokojowej 1919 r., Przegląd Zachodni nr. 3, Warszawa 1956, 140?181. [14] M. Kornat, Polska 1939 roku wobec paktu Ribbentrop-Mołotow. Problem zbliżenia niemiecko-sowieckiego w polityce zagranicznej II Rzeczypospolitej., Wyd. Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 2002, s. 22. [15] J. Karski, Wielkie mocarstwa wobec Polski 1919-1945, Poznań 2014, s. 20-28V Komentarze 11 listopada 2018 Tomasz Sanecki Upadek Polski w 1795 roku zapoczątkował 123-letni okres zaborów i niewoli, zakończony dopiero w 1918 roku, odzyskaniem przez nasz kraj niepodległości. Droga do niej była jednak naznaczona krwią Polaków walczących o swój kraj zarówno pod bokiem Napoleona Bonaparte, jak również w powstaniach – listopadowym i styczniowym. Dopiero jednak wybuch I wojny światowej, w której naprzeciwko siebie stanęli zaborcy Polski: Niemcy i Austria przeciwko Rosji, dało nadzieję milionom naszych rodaków na odzyskanie niepodległości. Próbę przezwyciężenia kryzysu politycznego i ratowania Rzeczypospolitej Obojga Narodów po I rozbiorze Polski w 1772 roku, Polacy zapoczątkowali wprowadzonymi reformami Sejmu Czteroletniego /1788 – 1792/ i uchwaleniem Konstytucji 3 Maja w 1791 roku. Mimo że Polacy próbowali ratować swój kraj wprowadzając reformy Sejmu Czteroletniego, przeciwnicy Konstytucji 3 Maja zawiązali konfederację w Targowicy w 1792 roku. Wkroczenie wojsk rosyjskich do Polski, wojna polsko – rosyjska w obronie konstytucji i przystąpienie króla Stanisława Augusta Poniatowskiego do targowiczan doprowadziło do upadku reform Sejmu Czteroletniego i II rozbioru Polski w 1793 roku. Kolejnym etapem walki o utrzymanie niepodległej Polski była Insurekcja Kościuszkowska zawiązana na krakowskim Rynku 24 marca 1794 roku, a jej efektem była wojna polsko – rosyjska. Do historii przeszła bitwa pod Racławicami 4 kwietnia 1794 roku, gdzie wojska polskie pod wodzą Tadeusza Kościuszki pobiły wojska rosyjskie dowodzone przez generała Aleksandra Tormasowa. Mimo że zwycięstwo to nie miało znaczenia militarnego, wpłynęło na morale wojsk polskich i społeczeństwa polskiego, tym bardziej, że w bitwie odznaczyli się kosynierzy. Zwycięstwo nie zostało jednak w pełni wykorzystane przez Polaków. W kolejnych bitwach, między innymi: 6 czerwca 1794 roku pod Szczekocinami, 8 czerwca pod Chełmem, 10 października pod Maciejowem powstanie kościuszkowskie upadło. Skutkiem przegranej wojny i upadku powstania był III rozbiór Polski w 1795 roku. Pomimo upadku Polski i wymazania naszego kraju z mapy Europy Polacy nigdy nie podali się i już w 1797 roku, a więc dwa lata po rozbiorach Rzeczypospolitej Jan Henryk Dąbrowski 9 stycznia 1797 roku podpisał z rządem Republiki Lombardzkiej umowę dotyczącą utworzenia polskich oddziałów w służbie i na żołdzie tejże Republiki. Oddziały otrzymały nazwę "Legiony Polskie Posiłkujące Lombardię", mundury i sztandary były zbliżone do polskich, język komend i stopnie wojskowe również były polskie. Niestety polskie wojska zamiast walczyć o wolność i niepodległość Polski, były wysyłane na wyspę Santo Domingo, gdzie tłumiły antyfrancuskie powstanie, a także do Hiszpanii. Polacy walczący u boku Cesarza Francuzów z jednej strony zasłużyli się w bitwach i wiernie służyli Napoleonowi Bonaparte, zaś z drugiej stanowili dla niego problem. Bonaparte wykorzystał Polaków jako kartę przetargową wobec zaborców – Prus, Austrii i Rosji. Strasząc ich odbudową niepodległej Polski trzymał ich w szachu. Jednocześnie Bonaparte wiedział, że stworzenie niepodległej Polski w granicach zbliżonych do przedrozbiorowych oznaczałoby wojnę z zaborcami. Tego Cesarz Francuzów nie chciał, dlatego zdecydował się po pokoju w Tylży w 1807 roku na kompromis i utworzenie Księstwa Warszawskiego z ziem II i III zaboru pruskiego, zaś w 1809 roku dołączono do niego ziemi III zaboru austriackiego. Mimo utworzenia Księstwa Warszawskiego to Napoleon Bonaparte nadał nowemu „tworowi państwowemu” konstytucję, która znosiła niewolę chłopów, wprowadzała równość wobec prawa i wzorowany na Francji ustrój zapewniający silną pozycję władzy wykonawczej. Władcą Księstwa z ramienia Cesarza Francuzów został król Saksonii Fryderyk August Wettyn, który jednak niedługo cieszył się „pozorną” władzą w Księstwie. Wojna Francji z Rosją w 1812 roku i klęska Napoleona Bonaparte doprowadziła do jego upadku, a w 1815 roku na Kongresie Wiedeńskim nie tylko podjęto decyzję o likwidacji Księstwa Warszawskiego, ale również zdecydowano, że z jego ziem stworzone zostało - połączone z Rosją unią personalną - Królestwo Polskie oraz podległe Prusom Wielkie Księstwo Poznańskie, zaś Kraków otrzymał statut Wolnego Miasta. Kolejna próba odzyskania przez Polaków niepodległości nadarzyła się piętnaście lat po wydarzeniach Kongresu Wiedeńskiego w 1830 roku. Wybuch powstania listopadowego z 29 na 30 listopada 1830 roku był kolejnym zrywem Polaków w dążeniu do odzyskania niepodległości. Pomimo początkowych sukcesów, zakończył się on sromotną klęską, która na długo zapadła Polakom w pamięci. Nadzieję Polakom na odniesienie zwycięstwa dały zwycięskie bitwy, jakie stoczyły wojska polskie pod Stoczkiem 14 lutego 1831 roku, 25 lutego pod Olszynką Grochowską /największa bitwa powstania/, Wawrem i Dębem Wielkim – 31 marca oraz Iganiami 10 kwietnia. Polacy nie potrafili jednak wykorzystać politycznie i wojskowo odniesionych zwycięstw, a klęską pod Ostrołęką 26 maja 1831 roku spowodowała utratę inicjatywy strategicznej i zmusiło wojska polskie do przejścia do defensywy. Przewaga wojsk rosyjskich, brak pomocy i jakiekolwiek reakcji mocarstw zachodnich wobec sprawy polskiej, ale również sama postawa przywódców powstania – niewierzących w możliwość zwycięstwa, doprowadziła we wrześniu do zdobycia Warszawy przez wojska rosyjskie przez feldmarszałka Iwana Paskiewicza, a w październiku do upadku całego powstania. Po upadku powstania listopadowego w 1831 roku nastąpiło nie tylko ograniczenie autonomii Królestwa Polskiego, zniesiono między innymi polski sejm, zlikwidowano polskie szkolnictwo wyższe, a wielu Polaków wywodzących się głównie z inteligencji opuściło kraj, co przeszło do historii jako tzw. Wielka Emigracja. Car zlikwidował polską armię, zniesiono koronację cara na króla Polski, a na miejsce konstytucji Królestwa Polskiego nadania w 1832 roku Statut Organiczny zgodnie z którym zlikwidowano odrębność Królestwa Polskiego od Cesarstwa Rosyjskiego, a żołnierzy polskich siłą wcielono do armii rosyjskiej, wprowadzono w Królestwie stan wojenny i okupację, jak również wzmożono rusyfikację ziem polskich. Kolejne próby odzyskania przez Polaków niepodległości również kończyły się klęską. W 1846 roku upadło powstanie krakowskie, czego efektem była likwidacja Rzeczpospolitej Krakowskiej i wcielenie jej do Austrii. Kilkanaście lat później, 22 stycznia 1863 roku wybuchło największe polskie powstanie w XIX wieku – powstanie styczniowe. Pochłonęło ono kilkadziesiąt tysięcy ofiar i miało ogromny wpływ na dążenia niepodległościowe kolejnych pokoleń Polaków. W powstaniu według oceny historyków doszło do ponad tysiąca starć, a w siłach polskich walczyło około 200 tysięcy osób. Powstańcy mimo początkowych sukcesów nie byli w stanie pokonać przeważających sił rosyjskich, których liczba dochodziła nawet do 400 tysięcy żołnierzy. Klęskę powstania dopełniło w kwietniu 1864 roku aresztowanie przywódcy powstania Romualda Traugutta i innych członków Rządu Narodowego, których w sierpniu stracono na stokach Cytadeli Warszawskiej. Upadek powstania styczniowego doprowadziło do kolejnych represji. Zniesiono w 1867 roku resztki autonomii Królestwa Polskiego, którego nazwę zmieniono na Kraj Nadwiślański, zlikwidowano budżet, Szkołę Główną Warszawską, a setkom miast wspierających powstanie odebrano prawa miejskie, doprowadzając je tym samym do upadku. Ponadto w 1874 roku zniesiono urząd namiestnika, w 1886 zlikwidowano Bank Polski, skasowano klasztory katolickie w Królestwie, a rząd carski doprowadził do konfiskaty ponad 1500 majątków ziemskich, jak również zintensyfikował rusyfikację ziem polskich. Klęska powstania styczniowego wstrząsnęła Polakami, którzy musieli czekać kolejne kilkadziesiąt lat, aż dojdzie do wojny, w której naprzeciwko siebie stanęli zaborcy Polski. Wybuch I wojny światowej w 1914 roku, w której naprzeciwko siebie stanęły Niemcy oraz Austro – Węgry, które wypowiedziały wojnę Rosji otworzył Polakom szansę na odzyskanie niepodległości. Sytuacja z każdym rokiem walk, zarówno na froncie zachodnim, jak i wschodnim prowadziła do osłabienia wszystkich walczących stron. W czasie Wielkiej Wojny Józef Piłsudski sformował Pierwszą Kompanię Kadrową, a niedługo potem Legiony Polskie, które walczyły u boku armii austriackiej, w Stanach Zjednoczonych działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości prowadził Ignacy Jan Paderewski, a 8 stycznia 1918 roku prezydent USA Woodrow Wilson w orędziu do Kongresu przedstawił słynne 14 punktów, w którym 13 punkt odnosił się do sprawy polskiej: "Należy stworzyć niezawisłe państwo polskie, które winno obejmować terytoria zamieszkane przez ludność niezaprzeczalnie polską, któremu należy zapewnić swobodny i bezpieczny dostęp do morza i którego niezawisłość polityczną i gospodarczą oraz integralność terytorialną należy zagwarantować paktem międzynarodowym" Sytuacja w Europie w 1918 roku zmieniała się jak w kalejdoskopie. 3 marca Rosja zawarła traktat w Brześcku z Niemcami i Austro – Węgrami, wycofując się z wojny, a mimo to wojskom niemieckim, które przerzuciły swoje dywizje na zachodni front nie udało się go przełamać. Do ofensywy z kolei przystąpili alianci, którzy 6 sierpnia 1918 roku odnieśli ważne zwycięstwo nad Marną i powstrzymali niemiecką ofensywę. 8 sierpnia pod Amiens alianci rozpoczęli kolejną ofensywę całkowicie zaskakując wojska niemieckie. Niemcy w panice zaczęli się cofać, wielu się poddawało, a całkowite straty niemieckie tego dnia wyniosły około 30 tysięcy zabitych, rannych i wziętych do niewoli. 8 sierpnia został nazwany przez dowodzącego siłami niemieckimi gen. Ericha Ludendorffa czarnym dniem armii niemieckiej. Warto dodać, że przełamanie niemieckiego frontu pod Amiens było punktem zwrotnym i początkową fazą tzw. ofensywy stu dni, podczas której siły sprzymierzonych przeprowadziły szereg ataków na pozycje niemieckie we Francji, które zakończyły się rozejmem w Compiegne 11 listopada 1918 roku. 11 listopada 1918 roku to data przełomowa dla całej Europy i wielu europejskich narodów. Zawarty w Compiegne pod Paryżem rozejm zakończył działania wojenne na froncie zachodnim, a data ta uznawana jest za koniec I wojny światowej. Wojna kosztowała życie miliony żołnierzy i cywilów, ruinę gospodarczą wielu krajów, ale przede wszystkich rezultatem I wojny światowej była zmiana politycznej mapy Europy. Rozpadły się wielkie mocarstwa europejskie, jak: Niemcy, Austro – Węgry i Rosja, a na gruzach trzech zaborców odradzała się Polska. Na obszarze Królestwa Polskiego w nocy z 6 na 7 listopada, w uwolnionym spod okupacji Lublinie, ukonstytuował się lewicowy rząd z socjalistą Ignacym Daszyńskim na czele, a 11 listopada 1918 roku Rada Regencyjna przekazała uwolnionemu z twierdzy magdeburskiej Józefowi Piłsudskiemu władzę wojskową i naczelne dowództwo podległych jej wojsk polskich. Po 123 latach niewoli Polska odzyskiwała niepodległość, w obronie której przyszło jednak walczyć naszemu narodowi w kolejnych latach. Powstanie wielkopolskie, wojna polsko - bolszewicka, powstania śląskie, walki z Ukraińcami o Lwów, spór polsko - czeski i polsko - litewski. To wydarzenia, jakie wpłynęły na ostateczne ustalenie granic II Rzeczypospolitej Polskiej. Ciekawostką jest fakt, że mimo iż 11 listopada w okresie międzywojennym był obchodzony przez władze państwowe, to dopiero ustawą z 23 kwietnia 1937 roku uznano oficjalnie 11 listopada za Święto Niepodległości. W przytoczonej ustawie czytamy między innymi: „Dzień 11 listopada, jako rocznica odzyskania przez Naród Polski niepodległego bytu państwowego i jako dzień po wsze czasy związany z wielkim imieniem Józefa Piłsudskiego, zwycięskiego Wodza Narodu w walkach o wolność Ojczyzny – jest uroczystym Świętem Niepodległości”. Walka o utrzymanie niepodległości Polski oraz granice odrodzonego państwa swój początek wzięła we Lwowie. Walki o Lwów trwały od 1 listopada 1918 roku, gdy Ukraińcy zajęli kluczowe obiekty w mieście. Próba opanowania przez nich Lwowa była konsekwencją proklamowania 19 października państwa ukraińskiego przez Ukraińską Radę Narodową. Walki trwały aż do 22 listopada, kiedy polscy obrońcy, Lwowa wśród których była młodzież nazwana „Orlętami Lwowskimi”, wsparta oddziałami Wojska Polskiego na czele ppłk Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza przejęła kontrolę nad miastem. Mimo przejęcia kontroli nad Lwowem wojska Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej dwa razy były bliskie zdobycia miasta – w grudniu 1918 roku i luty 1919 roku, jednak idące z odsieczą miastu oddziały gen. Wacława Iwaszkiewicza 19 marca wkroczyły do Lwowa. Kolejnym miejscem, gdzie Polacy chwycili za broń w obronie polskich ziem było powstanie wielkopolskie, które wybuchło 27 grudnia 1918 roku i doprowadziło do wyzwolenia spod władzy niemieckiej niemal całej Wielkopolski. Do 15 stycznia 1919 roku polskie oddziały wyzwoliły prawie całą Wielkopolskę. Walki zostały zawieszone po zawarciu rozejmu w Trewirze 16 lutego 1919 roku, a do dokumentu podpisanego wówczas przez Niemcy i państwa ententy, dodano punkt mówiący o zakończeniu walk z Polakami. Potyczki trwały jednak aż do czerwca 1919 roku, kiedy to na mocy traktatu wersalskiego Wielkopolska została włączona do odradzającego się państwa polskiego. Traktat wersalski podpisany w Wersalu 28 czerwca 1919 roku był jednym z najważniejszych dokumentów, jednak ukształtował powojenną Europę zaledwie na dwadzieścia lat. Narzucał pokonanym Niemcom bardzo ciężkie warunki. Obarczone zostały nie tylko odpowiedzialnością za wybuch wojny, narzucono na nie ogromne kontrybucje wojenne, ale przede wszystkim utraciły nie tylko terytoria na rzecz Francji, Belgii, Danii, Czechosłowacji, ale również Polski, wobec której straciły najwięcej ziem. Traktat Wersalski oddawał Polsce Poznańskie oraz większą część Prus Królewskich. W sumie ponad 45 tysięcy km2 z nieco ponad 3 milionami mieszkańców. Warto dodać, że Polska miała swoją oficjalną delegację na konferencji pokojowej. Nasz kraj w Paryżu reprezentowali premier i minister spraw zagranicznych Ignacy Paderewski oraz Roman Dmowski, którzy w imieniu odrodzonej Polski złożyli podpisy pod traktatem, a wspierało ich kilkudziesięciu uczonych i polityków, którzy tworzyli Delegację Polską. Do najważniejszego jednak starcia, które zadecydowało o losach Polski i jej niepodległości była wojna polsko – bolszewicka. Praktycznie przez cały jej okres przewagę w niej miały Wojska Polskie, czego efektem była wielka ofensywa kijowska, która zakończyła się 7 maja 1920 roku zdobyciem Kijowa. Sukces Wojska Polskiego spowodował wielki entuzjazm wśród polskiego społeczeństwa. Marszałek Sejmu Wojciech Trąmpczyński witając powracającego z wyprawy kijowskiej Piłsudskiego powiedział: "Sejm cały przez usta moje wita cię, wodzu naczelny, wracającego ze szlaku Bolesława Chrobrego. Od czasów Kircholmu i Chocimia naród polski takich triumfów oręża swego nie przeżywał...” Sukces związany ze zdobyciem Kijowa był jednak krótkotrwały. Wojska Armii Czerwonej dość szybko rozpoczęły kontrofensywy zarówno na froncie północno-wschodnim, jak i z rejonu Ukrainy. Wojska polskie spychane na Zachód nie potrafiły powstrzymać nacierających wojsk sowieckich dowodzonych przez Michaiła Tuchaczewskiego. Udało się to dopiero pod Warszawą, gdzie w dniach 12-15 sierpnia 1920 rozegrała się decydująca walka o Warszawę. Po niezwykle krwawych bitwach 16 sierpnia Polacy rozpoczęli znad Wieprza kontrofensywę, która zmusiła Armię Czerwoną do natychmiastowego odwrotu. Efektem końcowym wojny polsko – bolszewickiej była nie tylko obrona niepodległości i suwerenności Polski, ale również uniemożliwienie Rosji Radzieckiej przerzucenie rewolucji komunistycznej na Zachód Europy, czego nie rozumiały takie kraje jak: Wielka Brytania czy Francja. Ostatecznie delegacje polska i radziecka, które prowadziły rozmowy pokojowe w Rydze zawarły tam układ pokojowy 18 marca 1921 roku, który kończył wojnę polsko-bolszewicką i wyznaczał granice państwa polskiego na wschodzie. W walce o wolną Polskę nie sposób pominąć powstań śląskich, które przyczyniły się do przyłączenia części Górnego Śląska w 1922 roku do odrodzonej Rzeczypospolitej Polskiej. Wszystkie trzy powstania śląskie – I powstanie śląskie /trwające od 17 do 24 sierpnia 1919/, II powstanie śląskie /trwające od 19/20 sierpnia do 25 sierpnia 1920 roku/ oraz III powstanie śląskie /trwające od 3 maja do 25 czerwca 1921 roku/ miały wpływ na sytuację zarówno ludności polskiej na Górnym Śląsku, jak i przyłączenia części Śląska do odrodzonej Polski. Warto dodać, że szczególną rolę w walce o polski Śląsk odegrał Bytom - to właśnie tutaj znajdował się Polski Komisariat Plebiscytowy. Polski Komisariat Plebiscytowy rozpoczął działalność już 12 lutego 1920 roku w Bytomiu, a jego siedzibą był wykupiony przez władze polskie hotel „Lomnitz” przy ówczesnej ulicy Gleiwitzerstrasse 10. Osiem dni później, 20 lutego decyzją Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego, Polskim Komisarzem Plebiscytowym został mianowany Wojciech Korfanty. Głównym zadaniem Komisariatu było zorganizowanie głosowania oraz akcja propagandowa, w trakcie której prowadzono zbiórki pieniężne, organizowano wiece i komitety pomocy oraz drukowano tysiące broszurek, plakatów, wizytówek, znaczków i ulotek, aby przekonać mieszkańców Górnego Śląska do głosowania za przynależnością do Polski. Kręcono nawet filmy propagandowe oraz wydawano płyty z pieśniami patriotycznymi, jak również odnoszono się także do kwestii regionalnych, socjalnych, religijnych i historycznych. Przygotowania do plebiscytu trwały ponad rok, a stosunki polsko – niemieckie w tym czasie uległy dalszemu zaostrzeniu. Dochodziło do walk ulicznych, ataków na polskie redakcje gazet, a kulminacyjnym momentem okazał się 17 sierpnia 1920, kiedy rozeszła się na Śląsku fałszywa wiadomość o upadku Warszawy, rzekomo zdobytej przez wojska bolszewickie. W Katowicach doszło między innymi do polsko – niemieckich walk ulicznych, zaatakowano katowicką siedzibę Komitetu Plebiscytowego oraz doszło do zamordowania polskiego działacza – lekarza dr. Andrzeja Mielęckiego. Wydarzenia te skłoniły wówczas Wojciecha Korfantego do ogłoszenia z 19 na 20 sierpnia decyzji o wybuchu II powstania, które zakończyło się 25 sierpnia 1920 roku. Atmosfera wzajemnej wrogości utrzymywała się aż do czasu plebiscytu, który odbył się 20 marca 1921 roku. Plebiscyt okazał się dla strony polskiej bardzo niekorzystny. Objął on w sumie 1573 gminy, a zgodnie z wcześniejszym życzeniem strony polskiej w głosowaniu wzięło udział około 192 tysiące tzw. „emigrantów”, czyli osób urodzonych na Górnym Śląsku, ale zamieszkałych w czasie plebiscytu poza jego terenem. W głosowaniu wzięło udział około 1,2 mln uprawnionych do głosowania. Za Polską opowiedziało się 40,3% uprawnionych, za Niemcami 59,4%, olbrzymia większość emigrantów głosowała za Niemcami, było ich około 182 tysiące, zaś za Polską niecałe 10 tysięcy. Decydujące miało być jednak głosowanie za gminami, gdzie za Polską opowiedziały się 674 gminy, zaś za Niemcami 624. Wyniki plebiscytu nie zadowoliły żadnej ze stron. Polsce miało przypaść 25% rejonu plebiscytowego, głównie bez przemysłu ciężkiego, co było jedną z przyczyn wybuchu w nocy z 2 na 3 maja III powstania śląskiego. Decyzję o rozpoczęciu powstania podjęto również w hotelu „Lomnitz” 30 kwietnia podczas spotkania Wojciecha Korfantego z dowódcami wojskowymi. Warto dodać, że w hotelu „Lomnitz” gdzie znajdował się Polski Komisariat Plebiscytowy /wówczas przy ul. Gleiwitzerstrasse 10/, w latach 1922 – 1931 mieścił się Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej, zaś w latach 1931 – 1939 Dom Polski. Budynek hotelu spłonął w 1945 roku. Dzisiaj na budynku przy ul. Gliwickiej 17 znajduje się tablica upamiętniająca nieistniejący hotel „Lomnitz”, gdzie podejmowano kluczowe decyzje w związku z plebiscytem oraz wybuchem III powstania śląskiego, zaś na budynku przy ul. Gliwickiej 19 widniej tablica upamiętniająca Wojciecha Korfantego - śląskiego polityka, posła, komisarza i dyktatora III powstania śląskiego, który był jednym z ojców przyłączenia części Górnego Śląska do odrodzonej Polski w 1922 roku. 15 czerwca 1922 roku w Opolu przewodniczący Komisji Międzysojuszniczej generał Henri Le Rond oficjalnie przekazał Polsce przyznaną przez Komisję część Górnego Śląska. Dzień wkroczenia wojsk polskich na Górny Śląsk wyznaczono na 20 czerwca 1922 roku. Tego dnia pierwsze oddziały wojska polskiego na czele z 75 pułkiem piechoty (dawnym 1 Pułkiem Strzelców Bytomskich) wkroczyły do Katowic. 23 czerwca 75 pułk piechoty wkroczył do Królewskiej Huty, Rybnika i Hajduk Wielkich, zaś 26 czerwca do Łagiewnik, Chropaczowa, Lipin i Brzezin. Z biegiem czasu wojsko polskie zajmowało kolejne miejscowości polskiej części Górnego Śląska, który decyzją Ligi Narodów zostały przyznane Polsce. Zaraz po wkroczeniu wojsk polskich na teren Górnego Śląska Polacy rozpoczęli tworzenie polskiej administracji, a ziemi przyznane Polsce weszły w skład województwa śląskiego. Warto również podkreślić, że Polacy prowadzili spory z Czechosłowacją o Śląsk Cieszyński oraz Litwą o Wilno. Spór polsko - czechosłowacki zakończył się ostatecznie rozstrzygnięciem Rady Ambasadorów 28 lipca 1920 roku, na mocy której dokonano ostatecznego podziału Śląska Cieszyńskiego. Polska otrzymała jedynie powiat bielski i część cieszyńskiego aż po rzekę Olzę w sumie 1012 km2 z 141 tysiącami mieszkańców. Po stronie czeskiej na 293 tysiące ludności zostało około 75 – 100 tysiące Polaków, wszystkie kopalnie węgla kamiennego i ważny węzeł kolejowy w Bohuminie. Ostatecznie zarówno Polska jak i Czechosłowacja objęły władzę nad swoim terytorium 10 sierpnia 1920 roku. Z kolei w sporze z Litwą chodziło o przynależność Wilna. 9 października 1920 roku zbuntowane odziały gen. Lucjana Żeligowskiego weszły do Wilna. Tzw. bunt Żeligowskiego przeciwko rządowi w Warszawie był w rzeczywistości pozorowany i zaplanowany przez Józefa Piłsudskiego. W efekcie działań gen. Żeligowskiego powołana została Litwa Środkowa ze stolicą w Wilnie, która na mocy decyzji Sejmu Wileńskiego z 20 lutego 1922 roku została przyłączona do Polski. 24 marca 1922 r. Sejm Ustawodawczy w Warszawie ogłosił inkorporację Litwy Środkowej, która razem z Wilnem weszła w skład II Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym ostatecznie w 1922 roku, a więc prawie cztery lata po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, zakończyło się formowanie granic odrodzonej po 123 latach Rzeczypospolitej Polskiej, której powierzchnia wynosiła 386 tysięcy km2. O kształt nowych granic niepodległej Polsce musieliśmy stoczyć walki głównie z Niemcami i Rosjanami, ale nie możemy również zapominać o lokalnych konfliktach z Litwą i Czechosłowacją. O tym jednak, jakie będą granice naszego państwa nie decydowaliśmy sami. Warto dodać, że nie tylko Traktat Wersalski decydował o przynależności ziem do odrodzonej Polski. Również były to traktat z Saint-Germain-en-Laye z Austrią z 10 września 1919 roku /Galicja i część Śląska Cieszyńskiego/ Węgrami z Trianon z 4 czerwca 1920 roku /część Spiszu i Orawy/ czy decyzja Rady Ambasadorów w sprawie Górnego Śląska i Śląska Cieszyńskiego. To pokazuje, ja długotrwała i trudna była droga Polaków do utrzymania niepodległości, jak również formowania granic państwa, które powstało z gruzach trzech mocarstw Europejskich – Rosji, Niemiec i Austro – Węgier. Zdjęcia i mapy w tekście: Flagi za Wikimedia Commons oraz pixabay. 1. Mapa rozbiorów Polski w latach 1772 - 1795, źródło: Halibutt - opublikowano na licencji Creative Commons, za Wikimedia Commons; 2. Mapa Księstwa Warszawskiego 1807 rok, źródło: Maciej Szczepańczyk - opublikowano na licencji Creative Commons, za Wikimedia Commons; 3. Bitwa pod Iganiami podczas powstania listopadowego w 1831 roku, źródło: Georg Benedikt Wunder - opublikowano na licencji Creative Commons, za Wikimedia Commons; 4. Romuald Traugutt - ostatni dyktator powstania styczniowiego 1863 - 1864, źródło: opublikowano na licencji Creative Commons, za Wikimedia Commons; 5. Rozejm w Compiegne 11 listopada 1918 roku, źródło: Press photo published all over the world. Jan Dąbrowski "Wielka wojna 1914-1918", opublikowano na licencji Creative Commons, za Wikimedia Commons; 6. Józef Piłsudski i Ignacy Jan Paderewski (styczeń 1919), źródło: Adam Szelagowski "Wiek XX', Warszawa 1937, first published in January 1919 in Kurier Warszawski, opublikowano na licencji Creative Commons, za Wikimedia Commons; 7. Hotel Lomnitz w Bytomiu, źródło: ze zbiorów Czesława Czerwińskiego; 8. Tablica upamiętniająca Hotel Lomnitz w Bytomiu /ul. Gliwicka/, źródło: foto. Tomasz Sanecki; 9. Tablica upamiętniająca Wojciecha Korfantego, Polskiego Komisarza Plebiscytowego i dyktatora III powstania śląskiego, /ul. Gliwicka/, źródło: foto. Tomasz Sanecki; 10. Wojsko polskie na czele z gen. broni Stanisławem Szeptyckim wkracza do Katowic, 20 czerwca 1922, źródło: opublikowano na licencji Creative Commons, za Wikimedia Commons; 11. Mapa II Rzeczpospolitej w 1922 roku, źródło: Halibutt, DeirYassin & DJ Sturm, opublikowano na licencji Creative Commons, , za Wikimedia Commons. Wskazówki bibliograficzne: Andrzej Garlicki „Historia 1815–2004. Polska i świat”, Warszawa 2005. Batowski Henryk, Między dwiema wojnami 1919-1939. Zarys Historii Dyplomatycznej, wyd. 2, Kraków 2001. Batowski Henryk, Rozpad Austro-Węgier 1914-1918, Wrocław 1968. Bazylow Ludwik, Historia Rosji, wyd. 3, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk, Łódź 1985. Chwalba Andrzej, Historia Polski 1795-1918, Kraków 2000. Czapliński Marek, Elżbieta Kaszuba, Gabriela Wąs, Rościsław Żerelik, Historia Śląsk, Wrocław 2002. Czubiński Antoni, Dzieje Najnowsze Polski do roku 1945, Poznań 1994. Czubiński Antoni, Historia Polski XX wieku, Poznań 2005Czubiński Antoni, Historia Powszechna XX wieku, Poznań 2003. Długajczyk Edward, Górny Śląsk po powstaniach i plebiscycie, Katowice 1977. Długajczyk Edward, Podział Górnego Śląska w 1922 roku [w:] Biblioteka Sejmiku Samorządu Województwa Katowickiego, z. 1, Katowice 1992. Dobrzycki Wiesław, Powstania Śląskie, Warszawa 1971. Dudziński Andrzej, Pułaski. Wielki mały rycerz, Wrocław 2010. Eckert Marian, Historia Polski 1914-1939, Warszawa 1990. Evans Martin Marix, Krach Cesarskich Niemiec. Przełomowy rok 1918 w dziejach Europy, Warszawa 2010. Gerwarth Robert, Pokonani. Dlaczego pierwsza wojna światowa się nie zakończyła (1917-1923), Poznań 2017. Hanke Edward, Historia I Pułku Strzelców Bytomskich”, Chorzów 1939. Hauser Przemysław, Walka Niemiec o utrzymanie prowincji śląskiej (październik 1918 – czerwiec 1919) [w:] Powstania śląskie i plebiscyt w procesie zrastania się Górnego Śląska z macierzą, pod red. Andrzeja Brożka, Bytom 1993. Horstenau von Gleise Edmund , Upadek Austro-Węgier, Oświęcim 2016. Jasienica Paweł, Rzeczpospolita Obojga Narodów – Dzieje agonii, Warszawa 1998. Jędruszczak Tadeusz, Powstania Śląskie 1919-1920-1921, wyd. 4, Katowice 1959. Jones A. Maldwyn, Historia USA, Gdynia 2016. Kawalec Krzysztof, Roman Dmowski, Wrocław – Warszawa – Kraków 2005. Kowalski Włodzimierz Tadeusz, Rok 1918, Warszawa 1978. Krasuski Henryk, Historia Rzeszy Niemieckiej 1871 – 1945, Poznań 1969. Krasuski Jerzy, Historia Niemiec, Zakład Narodowy im. Ossolińskich 2008. Krasuski Jerzy, Historia Rzeszy Niemieckiej 1871-1945, Poznań 1986. Lenard Stanisław Bogusław, Wywiał Ireneusz, Historia Polski w datach, Warszawa 2000. Lipiński Wacław „Walka zbrojna o niepodległość Polski w latach 1905–1918”, Warszawa 1990 Łukomski Grzegorz, Powstania Śląskie a wojna polsko-bolszewicka 1918-1921, [w:] Powstania śląskie i plebiscyt w procesie zrastania się Górnego Śląska z macierzą, pod red. Andrzeja Brożka, Bytom 1993. Markiewicz Marek, Historia Polski 1492-1795, Kraków 2002. Na granicy. Rzecz o czasach, ludziach i miejscach, wyd. 2, Gliwice 2008. O Powstaniu Krakowskim 1846, oprac. W. Bortnowski, Warszawa 1950. Olszewski Marian, Powstanie Wielkopolskie 1918-1919, Poznań 1978. Osica Janusz, O kształt Odrodzonej. Walka o granice, Warszawa 1978. Pajewski Janusz „Pierwsza wojna światowa 1914–1918”, Warszawa 2005 Pajewski Janusz, Pierwsza wojna światowa 1914-1918, Warszawa 2005. Parys Paweł, Śląsk na przełomie wojny i pokoju 1918 roku [w:] Śląsk, nr 11, 2008. Popiołek Kazimierz, Górnego Śląska droga do wolności, Katowice 1967. Powstania śląskie i plebiscyt w procesie zrastania się Górnego Śląska z macierzą, pod red. Andrzeja Brożka, Bytom 1993. Przewłocki Jan, Stosunek mocarstw zachodnioeuropejskich do problemów Górnego Śląska w latach 1918-1939, Warszawa-Kraków 1978. Przewłocki Jan, Władysław Zieliński, Plebiscyt górnośląski, [w:] W pięćdziesiątą rocznicę powstań śląskich i plebiscytu, pod red. Henryka Rechowicza, Katowice 1971. Reychman Jan, Historia Turcji, Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk 1973. Rostworowski Emanuel, Historia Powszechna. Wiek XVII, wyd. 10, Warszawa 2002. Ryżewski Wacław, Drugie powstanie śląskie, [w:] W pięćdziesiątą rocznicę powstań śląskich i plebiscytu, pod red. Henryka Rechowicza, Katowice 1971. Ryżewski Wacław, Trzecie powstanie śląskie (Węzłowe problemy walk zbrojnych), [w:] W pięćdziesiątą rocznicę powstań śląskich i plebiscytu, pod red. Henryka Rechowicza, Katowice 1971. Serczyk Władysław, Katarzyna II, wyd. 4, Wrocław – Warszawa – Kraków 2004. Sierpowski Stanisław, Polityka zagraniczna Polski międzywojennej, [w:] Dzieje narodu i państwa polskiego, t III, pod red. Józefa Buszki, Andrzeja Garlickiego, Warszawa 1994. Simms Brendan, Taniec mocarstw. Walka o dominację w Europie od XV do XXI wieku, Poznań 2015. Storożynski Alex, Kościuszko. Książę chłopów, Warszawa 2011. Suleja Włodzimierz, Józef Piłsudski, wyd. 2, Wrocław – Warszawa – Kraków 2004. Szelong Krzysztof, Gra o Zaolzie czy gra Zaolziem?, [w:] Rzeczpospolita – dodatek Kresy. Tadeusz A. Kisielewski „Wielka Wojna i niepodległość Polski”, Poznań 2014 Tyrowicz M., Jan Tyssowski i rewolucja 1846r. Dzieje porywu i pokuty, Kraków 1986. Żychowski M., Rok 1846 w Rzeczypospolitej Krakowskiej i Galicji,Warszawa 1956. Weitz Eri D., Niemcy weimarskie. Nadzieja i tragedia, Kraków 2011. Wereszycki Henryk, Historia Austrii, Warszawa 1972. Wójcik Zbigniew, Historia Powszechna XVI-XVII wieku, Warszawa 2002. Wrzosek Mieczysław, Działania bojowe w czasie pierwszego powstania śląskiego, [w:] W pięćdziesiątą rocznicę powstań śląskich i plebiscytu, pod red. Henryka Rechowicza, Katowice 1971. Wrzosek Mieczysław, Powstania śląskie 1919-1921, Zarys działań bojowych, Warszawa 1971. Wrzosek Mieczysław, Ważniejsze problemy badawcze powstań śląskich i plebiscytu [w:] Powstania śląskie i plebiscyt w procesie zrastania się Górnego Śląska z macierzą, pod red. Andrzeja Brożka, Bytom 1993. Zahorski Andrzej, Naczelnik w sukmanie, Kraków 1990. Zieliński Henryk, Społeczno-polityczne podłoże powstań śląskich, [w:] W pięćdziesiątą rocznicę powstań śląskich i plebiscytu, pod red. Henryka Rechowicza, Katowice 1971. Zienkowska Krystyna, Stanisław August Poniatowski, wyd. 2, Wrocław – Warszawa – Kraków 2004. Wszystkie kategorie Motoryzacja Telefony i akcesoria Komputery RTV i AGD Moda Dom i Ogród Dziecko Kolekcje i sztuka Sport i turystyka Allegro Kolekcje i sztuka Kolekcje Militaria Dokumenty szukana oferta jest nieaktualna - może podobny przedmiot? zobacz więcej aktualnych ofert 200,00 złPOLSKA Legiony Grudzień 1914 rok Na Łowczówek!.207 zł z dostawą 85,00 złMapa Polski , Grabowiec 1914 Top85 zł z dostawą 30,00 zł Polskie odznaczenie wojskowe sokół 1914 193938,99 zł z dostawądostawa we wtorek 500,00 zł WOJSKO POLSKIE NA WSCHODZIE 1914-1920 wyd. 1921r H508,99 zł z dostawą 35,00 zł odznaka II Brygada Legionów Polskich 1914 191641,50 zł z dostawądostawa we wtorek 71,25 zł Legiony w boju 1914 2 tomy 1915 zł z dostawą 80,00 złKomendant do Żołnierza Polskiego 1914-1917 [1917]87 zł z dostawądostawa w środę licytacja23 złRADOMSKO i OKOLICE :: mapa wojskowa : 1914 rok188,49 zł z dostawąnikt nie licytuje 99,00 zł Wielka Wojna 1914-1918 w regionie opoczyńskim107,99 zł z dostawądostawa we wtorek 53,44 zł Legiony w Boju 1914 Tom zł z dostawą 40,00 zł J. Piłsudski Legiony Polskie 191448,99 zł z dostawądostawa we wtorek 30,00 zł WYPISY POLSKIE NA VII KLASĘ GIMNAZJALNĄ 191438,99 zł z dostawądostawa w środę 450,00 złWielka wojna 1914-1918. Legiony. Piłsudski475 zł z dostawą 35,00 zł mapa Kriegskarte der Balkan-Halbinsel 1914-191843,99 zł z dostawą 85,00 złMapa Polski , Janow 1914 Top85 zł z dostawą 18,00 zł Odznaka Patriotyczna Legiony Polskie 191424,50 zł z dostawądostawa w środę 85,00 złMapa Polski , Luck 1914 Top85 zł z dostawą 150,00 zł1914 LEGIONY POLSKIE, kartka SZCZAWNE do III PUŁKU156,70 zł z dostawą 899,00 zł GALSTER- KSIĘGA PAMIĄTKOWA ARTYLERII POLSKIEJ 1914907,99 zł z dostawądostawa we wtorek 65,00 złLEGIONY POLSKIE-Na wedecie 1914 Wiedeńdarmowa dostawa ParametryOryginał / Reprodukcjadokument oryginalnyoferta nr 6700452493Opis Mapa wojskowa ,nieiecka o cmz zaznaczonymi bitwami na terenie Polski w1914 jak na produkty na Allegro od 26,99 zł od 4 sprzedawców od 46 sprzedawców od 7,18 zł od 22 sprzedawców od 13,40 zł od 31 sprzedawców od 9,34 zł od 42 sprzedawców od 59,90 zł od 1 sprzedawcy od 40,00 zł od 1 sprzedawcy od 3,00 zł od 9 sprzedawców od 35 sprzedawców od 11,29 zł od 11 sprzedawców od 39 sprzedawców od 175,00 zł od 5 sprzedawców od 14,99 zł od 2 sprzedawców od 2841,40 zł od 44 sprzedawców od 61,40 zł od 1 sprzedawcy od 14,90 zł od 1 sprzedawcy od 39,99 zł od 12 sprzedawców od 69,00 zł od 1 sprzedawcy od 23,98 zł od 1 sprzedawcy od 1 sprzedawcy Popis položky Generalkarte von West-Russland und den angrenzenden Ländern bis Wien und Budapest mit besonderer Berücksichtigung der Eisenbahnen und mit Angabe der russichen Stationen / entworfen und gezeichnet von Gustav Freytag ; Bearbeitet von K. : Eigentum und Verlag von Artaria & Comp., 1914 (Wien : Druckerei-u. vorm. Jos. Eberle & Co).1 mapa : litogr. kolor. ; 110 x 81 cm.; złożona w okładce [ca 1:1 500 000], podziałka liniowa w km., wiorstach i milach. Rzeźba terenu przedstawiona metodą kreskową. Zamieszczono legendę. Granice państw zaznaczono mapa obejmująca niemal całość ziem dawnej Rzeczypospolitej, u progu I Wojny Dražba VI Kolekcjonerska Aukcja Księgarni Światowid Kielce gavel Ceny spolu s dražobným poplatkom Zobrazení: 74 | Obľúbené: 1 infoZásady licitácie format_list_numberedVšeobecné podmienky assessmentZvyšovanie ponuky forumFAQ account_balanceO predajcovi Dražba Księgarnia Światowid VI Kolekcjonerska Aukcja Księgarni Światowid Kielce Priebeh licitácie Budú licitované všetky položky Dražobný poplatok neúčtuje dodatočné poplatky za dražbu. Zvyšovanie ponuky 1 > 10 100 > 20 200 > 20 500 > 50 1 000 > 100 2 000 > 200 5 000 > 500 10 000 > 1 000 ∞ Všeobecné podmienky Organizatorem aukcji jest P. W. Światowid Marta Lorek, NIP 6570001809, 25-315 Kielce, ul. Starodomaszowska 30/ podane w katalogu są cenami wywołania (w PLN). Ceną nabycia jest cena wylicytowana, do której Organizator dolicza 10 % opłaty aukcji można wziąć udział przez Internet po uprzednim zarejestrowaniu się i zapoznaniu z zasadami i techniką z systemem aukcyjnym, zamówienia złożone przez portal będą uwzględniane w trakcie trwania licytacji i od razu pojawiają się na ekranie, w ten sposób uzyskana suma stanowić będzie cenę wywoławczą dla aukcji online, w przypadku odnotowania kilku zamówień na jedną pozycję, licytacja rozpocznie się od przedostatniego pod względem wysokości limitu powiększonego o jedno o obiektach aukcyjnych udzielamy pocztą elektroniczną. Pytania prosimy kierować na adres mailowy: [email protected]Zakupione obiekty zostaną wysłane po uprzednim uiszczeniu całości należności. Prawo własności zakupionych obiektów przechodzi na Nabywcę w momencie dokonania całej wpłaty Prosimy o przestrzeganie 7-dniowego terminu płatności od daty otrzymania rachunku za zakupione pozycje. Po tym terminie naliczane będą ustawowe wysyłki wynoszą 12 zł netto kurier InPost lub Poczta Polska, wg Narodowa, Biblioteka Jagiellońska, Muzeum Narodowe oraz inne muzea rejestrowane korzystają z prawa pierwokupu po wylicytowanych cenach (Dz. U. 1996 Nr 5 poz. 24 ustawa z dnia 21 listopada 1996 r.).Organizator nie ponosi odpowiedzialności za ukryte wady fizyczne oraz wady prawne zakupionych obiektów. Wszelkie reklamacje będą rozpatrywane zgodnie z przepisami prawa ma prawo do wycofania obiektów z licytacji bez podania wywozu materiałów bibliotecznych za granicę reguluje ustawa z dn. 18 marca 2010 r. o ochronie zabytków i opiece nad aukcji wyraża zgodę na otrzymywanie, w tym pocztą elektroniczną, korespondencji handlowej i marketingowej organizatora aukcji..W przypadku transakcji na kwotę powyżej 10 tys. zł (po uwzględnieniu ceny wraz z opłatą organizacyjną i kosztami dostawy), Uczestnik aukcji jest zobowiązany do przekazania Organizatorowi dodatkowo numeru PESEL, w celu zarejestrowania transakcji w Księdze ewidencyjnej zabytków, zgodnie z zapisami ustawy z dn. 18 marca 2010 r. o ochronie zabytków i opiece nad uczestników aukcji będą przetwarzane tylko i wyłącznie dla celów realizacji zamówienia. O predajcovi Kontakt Księgarnia Światowid room ul. Starodomaszowska 30 / 4625-315 Kielce phone +48413438013+48602364811 Prihláste sa, aby ste mohli licitovať Chcete licitovať? Prihláste sa a zaregistrujte na dražbe. Prihlásiť Pridať limit Licitovať Potvrdiť prihlásenie limitu Váš limit: Ponuka bola zaokrúhlená, aby splnila požiadavky na cenové prahy Potvrdiť podanie ponuky Vaša ponuka: Ponuka bola zaokrúhlená, aby splnila požiadavky na cenové prahy Poslať otázku Žiadam o poskytnutie informácie ohľadom dostupnosti tejto položky a prípadnej aktuálnej ceny predaja 3D obraz Potvrdiť prihlásenie limitu Mapa Polski, litografia 1914 r. Počiatočná cena: 26 EUR (120 PLN) Vizualizácie Vaša poznámka Prihláste sa pre dodanie poznámky Prihlásiť Zgłoś uwagi Prihláste sa, aby ste mohli poslať správu Prihlásiť SMS upozornenie Poslať SMS upozornenie počas licitácie niekoľko položiek skôr Podmienky vrátenia tovaru Náklady dodávky Added to cart The product is already in the cart Názov Mapa Polski, litografia 1914 r. check_circle Uložené Poslať správu prevadzkovateľovi dražby Prihláste sa, aby ste mohli poslať správu Prihlásiť Pridať do kalendára

mapa polski w 1914 roku